Zondag 3 november. Amsterdamse Bos. Geitenboerderij. Een drogemaar druilerige lucht die domineert. Hand in hand met vriendlief wanenwe ons richting de entree van deze burgerlijke attractie .
Onze passen vertragen. Wat mijn ogen hier aanschouwen is namelijkiets te veel gevraagd voor de in-kater-verkerende toestand van mijnlijf.

Nog geen vijf uur geleden vond ik het ontzettend grappig om de kroegmijn danskunsten te vertonen. Godzijdank skipte ik de breakdancebattle. (… ) De ochtend na zo’n kroeg hangover kom ik dikwijls op demeest kneuterige ideeën. Zo ook deze. Niets heerlijker dan je kater wegte wandelen in het vredelievende en zuurstofrijke bos van Amsterdam.Toch?

Inmiddels zijn we het hek genaderd en staan we in een rij. Serieus,we staan in de rij voor de geitenboerderij. Net als heel AmsterdamOud-Zuid. Met een lichte walging aanschouw ik de Uggs, de Bugaboos enniet te vergeten, de veel te brede bakfietsen voor modderige paadjesals deze. Ik kan me nog net aan vriend’s arm vastklampen als eenWillem-Koen besluit dat kinderen als hij niet in de rij hoeven te staanen me met zijn Oililly-rugzak omver duwt.

Aarzelend blijven we staan. We kunnen nog terug. Naar huis en derest van de dag spenderen met chips in bed. Dan kan. Maar op de een ofandere manier besluiten we ons toch te wagen aan hetgeen wat Geitenboerderij heet en stappen naar binnen. Nieuwsgierig kijk ik omons heen op zoek naar wat hier zou moeten leven. En net als het ernaaruitziet dat enkel kinderen deze toko beheren vang ik een glimp op vaneen geitje. Hij kijkt wat benauwd en probeert zich onder de arm van een4jarige te bevrijden. Maar die geeft niet zomaar op en priktenthousiast met het flesje melk in zijn neus. “Toe nouhou” Hetultrahoge stemmetje piept in mijn oren. Als het haar te lang duurt laatze het geitje zuchtend los en loopt nukkig terug naar haar moeder. Totgrote opluchting van het arme dier.

Op een normale kinderboerderij zou iedere geit of varken een moorddoen voor wat eten, al helemaal voor een flesje melk. Maar niet op deGeitenboerderij van Amsterdam. Ik zie nog meer kinderen schelden omdathun prooi het flesje verafschuwt en al gauw wordt duidelijk waarom. Opde hoek staat een enorme automaat. “De dieren voeren? Hier te koop:Flesjes geitenmelk 0,50 cent” Voor de automaat staan dreinende kinderenmet vernuftige moeders tastend in hun Gucci’s op zoek naar deportefeuille.

Achter me hoor ik een gil. Een van de geiten heeft een flesjedoormidden gebeten. “Weheeheehee, stomme geit!“ Moeder probeert kind,die protesterend tegen het hek schopt te troosten. “Misschien moeten wehet even melden” prevelt ze. Ik heb me inmiddels snel omgedraaid en kannog net een lachstuip onderdrukken. Als vriendlief even verderopbewonderend de anus van een roze biggetje bestudeert kom ik niet meerbij. “Kijk!” schreeuwt hij. “Zijn reet is vet gespierd en zijn anus zieje helemaal niet!” (Blijkbaar is dit het geval bij hele schone rozebiggen.) Mensen kijken ons verwart aan, dan afkeurend naar mijnjoggingbroek en wenden zich weer tot hun Burberry maxi-cosi. Ik plasbijna in m’n broek van het lachen en sleur vriendlief mee naar deuitgang.
Kom lief, we gaan naar huis. In bed met chips. 

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Af en toe word ik zo ontzettend moe van mezelf. Elk jaaris het weer hetzelfde liedje en kamp ik met een soort ongeïnteresseerd gedragdat werkelijk bizarre symptomen aanneemt. Ongeïnteresseerd jegens alles eigenlijk,maar het meest richting het ‘studie-ding’. Zo rond begin Oktober begint het.Nieuw schooljaar. De winter doet haar entree… Noem het zwak maar ik slaag erelk jaar weer in om gedurende de maanden Oktober en November alles wat me nietzint te ontwijken. School, mijn huis schoonmaken, eten koken, gezond etenkoken, wassen, familie bezoeken, vroeg naar bed, op tijd naar huis vanuit dekroeg/een vriendin/vriend/of waar ik op dat moment onverstandig sta te wezenzijn simpelweg te veel gevraagd. Het komt dan ook dikwijls voor dat ik met eenhuge kater aan het werk ben, minstens 1 tentamen verkloot, veel te veel gelduitgeef aan ‘weet ik niet meer’, een boze moeder aan de telefoon heb (of ik nogleef), op de bank hang terwijl het laminaat wanhopig schreeuwt om de stofzuigeren zo’n 5 kg meer gewicht met me mee zeul. Tot het moment… dat ik er niet langeromheen kan en besluit om maar gewoon mee te doen met de rest. Om maar te accepterendat het toch echt eerst winter moet worden voordat ik weer met rosétjes envriendinnetjes onze konten in het Vondelpark neerplant. Om te toasten op onzevrijheid als student en hardwerkende ambtenaren uit te lachen. Om raketijsjesin ons glas te dopen. Om grote festivalplannen te creëren. Om zwervers tebekijken omdat ze stiekem altijd interessant blijven…

Maar nu heb ik gewoon even een schop onder m’n reet nodig. Iemanddie me zegt dat het helemaal niets wordt met dat Vondelpark als ik dezewinterslaap voortzet. Want dan zit ik tussen de herren en laatste herkansingendie ik maar bezit. En daar wordt je ook niet happy van. Nee dat weet ik ook wel…Toch jammer dat ik dat elk jaar weer vergeet… *zucht…. 

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Ik hou van Jamie Oliver.
Althans ‘ hield’. Want na mijn ‘Paprika-tomatensoep’ avontuur heeft mijn charmevoor deze hippe kok met snoezige kindjes en dito vrouw een ietwat andere wendinggekregen. Tien minuten geleden nog lag ik op mijn knieën stukjes paprika van degrond te schrapen. En van de keukenkastjes, de muur en van mezelf. Er was zelfs een stukje dat meuitdagend uitlachte vanaf het plafond. Ik heb hem de mond gesnoerd en geplettussen een stukje keukenrol.

Inmiddels is er een fles allesreiniger, een stapelvaatdoekjes en een hoop gescheld doorheengegaan. Vol goede moed had ik depannen klaar gezet en Jamie’s recept lag voor me. Het feest kon beginnen. Ikwas zelfs niets vergeten. Vluchtig had ik het recept doorgelezen en me bedachthoe fijn het zou zijn om op je vrije dag een heuse Paprika-tomatensoep temaken, inspired by Jamie. Ik las het recept nog eens door. Ditmaal schrok ik eenbeetje. Want ‘ blancheren en ontvellen’ behoorden niet echt tot mijn vaardigheden binnen de kookkunst. Afijn, detomaten waren gepeld, een makkie. Maar de paprika weigerde zich te scheiden vanzijn stomme vel en alles zat onder de pitjes en ellendige velletjes die zichoveral aan vast klampten. Toen alles eenmaal in de pan zat was ik 2,5 uurverder. Nu moest het prutje 15min. koken en dan zou ik eindelijk kunnengenieten van mijn Jamie-soep. Incl.basilicummoes. (Die nog gemaakt moest worden.)Als ik dan nog honger had…

Het kookwekkertje ging af maar toen ik het deksel optildenwas er eigenlijk niets veranderd. Er dreven nog steeds stukjes rood in water enhad niets weg van ‘soep’. Shit. Had ik hier inmiddels 3 uur voor in de keukengestaan? Plots kreeg ik het geniale idee om de blender het werk te laten doen.Jamie sprak hier met geen woord over in zijn recept maar waarom zou ik hem geenhandje kunnen helpen? Ik hees de panboven de blender en klotste de helft eroverheen… Ik zette hem aan. Maar het dekselschoot met een noodvaart richting plafond en nog geen seconde later zag alleseruit alsof er een slecht optreden had plaatsgevonden op mijn aanrecht waarnaarhet publiek was gaan gooien met tomaten. Shit shitter de shit shit. Ik had eenrode keuken ipv vanille en ik voelde ineens heel veel medelijden met BridgetJones. Ik zou haar nooit meer uitlachen als ze voor haar verjaardag in dekeuken staat en haar blender het op haar heeft gemunt. Jammerend overzag ik desituatie. Geen kans dat ik nog een stap kon verzetten. Maar het restje in deblender zag er desondanks heerlijk uit. Net echte soep. En dus heb ik de restook door de machine gehaald, hetzij beetje bij beetje. En ik moet toegeven, hetruikt heerlijk, het smaakt zelfs heerlijk. Maar dat schoonmaken koste me eenuur en dus weiger ik die soep nog aan te raken. Gewoon uit principe niet. Net alsde kookboeken van Jamie. Voor even dan.

Tot straks, ben naar de snackbar om de hoek. X

&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;}@font-face {font-family:&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;Cambria Math&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;Calibri&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;,&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;sans-serif&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;Times New Roman&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;Times New Roman&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;quot;; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;}@font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Onmisbaar op Lowlands; slippers van ‘Havaianas’, aldus deELLE van deze maand.
Deze zomer echter geen festivalfeeling voor mij. Eigenlijk al jaren niet meer…(Was het niet 2004 dat ik op Rockwerchter trots en met een volle blaas vooraanstond bij N.E.R.D?) Mijn Havaianas zullen deze zomer moeten geloven aan hetrode zand van West-Afrika, Senegal. En ik schijt toch in mijn panty! Opzichtvertoont dit avontuur best wat overeenkomsten met menig festival, vooralgekeken naar ‘sanintaire voorzieningen’. Of beter het gezegd, het gebrek hieraan…

En daar kan ik best mee leven. Ik heb me vooral héél ergdruk gemaakt om  1001 andere kwesties. Devlucht bijvoorbeeld. Die duurt 10(?!)uur. En maar hopen dat niemand het met zijn drugspraktijken op mijn kofferheeft voorzien… Het is de bedoeling dat we daar gaan ‘werken’. En wel met 35graden. De bevolking spreekt daar Frans. En ik. Niet. Er is geen wasmachine.Wie heeft er nu 21 strings die állemaal lekker zitten? Dat bedoel ik. Niemand. Vogelspinnen,malariapillen van 2,50 per stuk, poepen in een gat, af en toe elektriciteit,heel vaak niet… En maar peinzen of ik wel op alles voorbereid ben. Zo langzamerhandbegin ik te denken dat dit onmogelijk is, tenzij er een manier zou zijn waarbijje zonder enige moeite de hele Hema, Ikea en Gamma in je handtasje konvervoeren.

En dus probeer ik me echt te beperkten tot 2 paar schoenen,denk ik aan waanzinnige giraffes ipv de vogelspinnen en schat ik mijn kansen opbuikgriep erg laag in als je nagaat dat ze er niet alleen Frans spreken maarook Frans eten. Denk: chocolade croissants en pistoletjes in alle geuren enkleuren. Ik ga dus een fantastisch cultureel centrum bouwen waarbij de jeugdvoortaan uit zijn dak kan gaan op de plaatstelijke djembe-hits. Twee wekenbouwen en 1 week op safari. Met 15 man, waaronder m’n vriendinnetje en zelfsmijn vriendje J.Ik heb pennen en petten voor de kindjes. Ik zou ze graag op schoot nemen en zeknuffelen. Ik zou ze graag een klein beetje gelukkig maken. Om met eenschuldgevoel weer naar huis te gaan. Maar dat blijft zo. Als ik maar heel hardbesef wat mijn hartje hier allemaal begeert. En dat je maar heel weinig nodighebt om gelukkig te zijn.

Het zal dus niets uitmaken hoe ik er uit zie. Maar rekenmaar dat mijn föhn in de koffer zit. En mijn nieuwe jurkje. Oja, en mijn nieuwebikini.

Zucht*… misschien moet ik het nog een beetje leren.

Al kan het nooit kwaad om jezelf tevreden terug te zien opde foto’s. Toch?

"Met Shera"
"Goedenavond u spreekt met Nuvema Uitvaarverzekeringen, u heeft bij ons een polis lopen en nu hebben wij u enige tijd geleden een brief verzonden met zeer belangrijke informatie." "Heeft u die ook ontvangen?"
(Hmm…geen idee waar die man het over heeft… Moet wel heel wat zijn als het zogenaamd ‘zeer belangrijke informatie is’)
"Oke…ik kan het me zo niet herinneren maar wanneer heeft u die verstuurd?"
"Zo’n enige weken geleden. En deze brief bevatte informatie over de mogelijkheid om uw gedenkteken tegen een zeer aantrekkelijke prijs mee te verzekeren in uw polis."
(Shit… ik heb hier geen zin in….)
"Oke… tja…er begint me wel iets te dagen maar waarschijnlijk heb ik hem tja…ehh… weggegooid… Zou u hem misschien nog een keer kunnen sturen?"

"Nou kijk mevrouw, wat in die brief staat heb ik u net verteld en omdat het nogal belangrijke zaken zijn bespreken wij die liever persoonlijk met u".
(Shit…. hier heb ik helemaaaaaal geen zin in….)
"Dus ik zou zeggen wanneer schikt het u, op een middag of een avond?"

(En nu komt het; waarom, wáárom kan ik nooit eens NEE zeggen tegen dit soort vervelende verzekeringsmannetjes? Niet dat een dergelijke aanvulling op mijn verzekeringen me ooit zo is aangeboden hoor… Die krijg je altijd netjes per post zodat je hem ongeceneerd weg kunt gooien omdat je die aavullende polis voor Homeopatische Geneeswijze simpelweg niet nodig hebt…)

En dus
"Ehm… tja op een avond moet wel lukken"
(Shit shit shit, ik moet LEREN LEREN LEREN en Dansen en Werken en nog veel meer!!! Waarom kan ik niet gewoon NU ophangen…? Gewoon tuut tuut tuut alsof de verbinding wegvalt.)
"Goed, laten we zeggen 15 April om 19.00 uur"
"Oke…"
"Goed mevrouw mag ik u dan bedanken voor uw tijd en dan kunt u één van onze consulentes verwachten op dinsdagavond 15 april om 19.00 uur."

(……)

Wacht eens even…
Punt 1 ga ik nog lang niet dood!! Ik was zojuist bezig met en verslag over mijn ideale stage voor volgend jaar….
En wie zegt dat ik een gedenkteken wil???!!!! Ik wil nog altijd gecremeerd worden en dan uitgestrooid over zee. En volgens mij is daar helemaal geen stom ‘gedenkteken’ voor nodig??!!!

Shit….

H-e-e-r-l-i-j-k 90-ten met m’n girls Daaar was ik echt aan toe.

KUSSIE

Wat doe je als:
"Buiten de zon h-e-e-r-l-i-j-k schijnt"
"Je voor een maandje een eigen crib in a’dam hebt (omdat collega’tje in Amerika verblijft en zo lief is geweest om haar paleisje aan jou toe te vertrouwen)"
"Je best nog wat centjes hebt"
"En ineens een vrije dag hebt omdat dat éne uurtje les ookal uitvalt"

Maar:

"Je vriendinnetjes toevallig of wel op school zitten,werken, solliciteren of klussen in hun nieuwe huisje" En dus geen tijd hebben…

Dan denk je even diep na. Datgene waarvan je zou denken het alleen op je 55ste te doen. Als je alleen, bent, met je poedel, gescheiden, en je kids op kamers zitten. Oftewel: ALLEEN naar de stad.

Goed, ik ben dan nog geen 55 maar vond het best geoorloofd om alleen te gaan winkelen. Het is echt zo’n onzin om te denken dat iedereen je dan zielig vindt. En het was geweldig. Je hoeft namelijk met niemand rekening te houden! Elke winkel in die jij wilt. Geen gezucht als het ietsje te lang duurt…

Intens gelukkig liep ik dus over de Dam, van H&M naar H&M, foto’s maken voor mensen, (dat is het enige nadeel), shoppen shoppen shoppen.

Het was zulk lekker weer dat ik ook nog ‘alleen’ op een terasje ben gaan zitten. Met de Glamour en koffie verkeerd. H-e-e-r-l-i-j-k.

Ik heb de lente in m’n bol

Normaal doe je zoiets niet omdat je altijd wel iemand hebt die met je mee wilt H&M-en. Maar hé, try this at home

Joran-special op tv. We zitten aan de buis gekluisterd. Wat een debiel.
Maar langzaam begin ik te denken dat zijn uitspraak over de justitie nog klopt ook. "Die zijn echt dom konjo"

Daar kan ik hem dan weer wel gelijk in geven want puntje bij paaltje is de hele 2uur durende beketenis geen bewijs genoeg om meneer e-i-n-d-e-l-i-j-k in een celletje te plaatsen. Waaaaaar moet dit heen…

Er zijn twee dingen waar ik me kapot aan erger in dit huis.
1: Big nigga met z’n girlfriend waar ruzie voorspel lijkt te zijn. Lees: Elke twee weken gekrijs en gestomp, bij voorkeur 02.30 ‘s nachts.
2: Boven ons schijnt een chick niet te weten hoe haar wekker werkt. Lees: Nadat ze hem om ‘s ochtends heeft uitgeramd blijft dat ding afgaan. De-he-le-dag. Amen.

Oja, en het enkel glas in de slaapkamer kan deze irritaties misschien wat versterken. (Ik weet het wel zeker)
En dan hebben we het nog niet eens over het ijs dat nu aan de binnenkant van het raam staat.

Ik ga even een klein dutje doen .
KUSJE

Alsof je met dromen alleen iets bereikt… beetje voor je uit staren zeker?
Alsof je daarmee verder komt, geld maakt, gelukkig wordt, gewaardeerd wordt, word bewonderd, de trend set of ineens de bom bent.
Niet dus.
Oké…dromen mag. Is zelfs wel eens goed voor je. Maar ik? Ik heb iets te lang door een roze bril gekeken…

Liep ik vorige week nog met m’n hoofd in de wolken. Te fantaseren wat ik wel allemaal niet zou worden.
Yeah right. I totally woke up. Ik ben er weer helemaal bij. Ik heb namelijk "het belangrijke hertentamen" vernaggeld…
Vol trots verkondigd dat ik hem vast had gehaald. Dat we dus alvast maar moesten drinken op mijn propedeuse…
Best triest als je in de veronderstelling bent het er heel goed vanaf hebt gebracht en in werkelijkheid een 4,4 op je ligt te wachten… Ik had echt serieus retegoed mijn best gedaan. Zo goed geleerd!!!

Dus hier zitten we nu. Nog drie weekjes tot kerst. Iedereen natuurlijk in de wolken. Racen naar de supermarkt. Sprintten naar de speelgoedwinkel. Iedereen verliefd, gelukkig, al bunkerend de nieuwe voornemens met elkaar delend.

En ik? Hier zit ik dan, een tikje nee, bomvol van de stress. Geen ‘kerst, oliebol, alles weer lekker afsluiten voor dit jaar’-gevoelens. Maar keihard ‘hertentamen, laatste kans en propedeuse’ blijven mij hoogst irritant volgen. Zelfs als ik mijn hart lucht in de H&M. Fantastische vintage vind in dat ene 2ehands winkeltje of gezellig rosétjes drink met friends….

*zucht…